Page content

Hap, slik, doei.

Hap, slik, doei.

Op een mooie zondagmorgen: ‘Je hebt hele dikke billen en je figuur komt wel heel erg uit in deze outfit’ waren de woorden van mijn toenmalige vrijer. ‘Ja mooi, he?’ zei ik stralend, blij met mijn nieuwe roze strak leren topje. Het bleef stil. ‘Vind je dat niet mooi dan?’ Twijfel en onzekerheid omarmden me als een koude klamme deken.

‘Ik hou meer van heel slank, kippenbilletjes. Zei hij ongeneerd, grijnzend.

Deze man lag in mijn bed, in mijn huis, was niet lang geleden in mij geweest…

Zoveel gedachten, zoveel wolken pakken zich samen boven mijn hoofd. Ik ben dik? Ik ben lelijk? Hoe denk jij over me? Waarom denk jij zo over mij? Wat is er in hemelsnaam met je gebeurd dat je zo naar mensen kijkt, oordeelt en dat rechtvaardigt onder het mom van ‘eerlijkheid’? Denken alle mannen zo? Is dit hoe er naar mij gekeken wordt? In bed, op mijn werk, op straat en wanneer ik spreek?

Wat je belicht door een vergrootglas brandt kapot

Vrouwen die als object worden gezien met losse vervangbare onderdelen. Je zult zo herkennen wat ik zeg. Denk alleen al aan de volgende welbekende vraag waaraan vrouwen en meisjes in tijdschriften voortdurend worden blootgesteld; ‘Wat vind je het mooiste aan je zelf?‘, dan kun je bv antwoorden; ‘mijn borsten, of mijn ogen’.

Dan volgt de tegenhanger op die vraag snel: ‘Wat vind je het minst mooi aan jezelf?’ Dan zeg je bv; ‘mijn benen of armen, of overbeharing’.

Uit deze vraag, dit antwoord en dat we dit zo gewoon vinden blijkt al dat we ons lichaam kunnen zien als bestaande uit losse onderdelen. Hiermee isoleer je een lichaamsdeel van de rest van het lichaam, en belangrijker nog van ‘de geest’, waarzonder het lichaam slechts een samenklontering van eiwitten zou zijn.

Een voorbeeld: ik neme mijn benen. Mijn benen worden geïsoleerd van mijzelf. Ik zie mijn benen en bekijk ze, als zouden ze twee losse entiteiten, zwevend in de ruimte zijn. Vanuit daar beoordeel ik ze; mooi, kort, lang, harig, spataderen, bruin, cellulitis, knieën die op baby’s lijken. Daarmee objectificeer ik mijn benen, bekijk mijn benen alsof ik ze door de ogen van een ander bekijk, alsof ze niet van mij zijn. Alsof ze geen deel uitmaken van mijn gehele lichaam. Alsof ze niet de levende geweldige ledematen zijn die ze zijn, aangestuurd vanuit mijn hersenen, waar bloed naartoe wordt gepompt van mijn hart wat door mijn hele lichaam stroomt om ervoor te zorgen dat ik kan lopen, dansen en springen.

Media & beeldvorming

Deze objectificatie wordt enorm aangemoedigd door de cosmetische industrie, mode en dieet trends. Om je perfect te maken, want niemand is perfect van nature. Dat is de leuze. Dit heeft allerlei gevolgen, psychisch maar ook fysiek.

Illustratie Victor Meijer

Illustratie Victor Meijer

Wist je bijvoorbeeld dat vrouwen tijdens de seks vaak hun buik inhouden? Hierdoor wordt de bekkenbodem aangespannen en is het onmogelijk om te ontspannen, waardoor penetratie pijnlijk kan zijn, je niet nat kunt worden en niet volledig kunt genieten of orgasmen bereikt.

Op rationeel niveau weet je het waarschijnlijk al, namelijk: je bent enorm belazerd. Ze hebben je allemaal voor de gek gehouden; Jij bent al perfect. Zonder photoshop, plastische chirurgie, nieuwe lippenstift, foundation, corrigerende panty, 3 kilo minder of meer op bepaalde plekken. Dit begint mij langzaam te dagen, na een puberteit vol onzekerheid over mijn lichaam en identiteit, mezelf vergelijkend met een onrealistisch beeld van hoe een vrouw er uit moet zien en zich moet gedragen. Na jaren worstelen met een eetstoornis en verwijten naar mezelf waarom ik niet perfect ben, begint het me nu langzaam te dagen.. Ik ben altijd al perfect geweest.

Neem jezelf niet zo serieus!

Dezelfde man maakte mij vlak na zijn super eerlijke, hoogintellectuele en charmante opmerking het verwijt dat ik ‘mezelf en de hele situatie, te serieus nam’. Welke vrouw zou dit niet persoonlijk en serieus nemen?’ vroeg ik hem. Waarop hij antwoordde; ’Een vrouw die zichzelf met een korreltje zout neemt’.

‘Succes met die vinden, stuur haar maar langs als je haar vindt’ was mijn reactie. Want een vrouw die zichzelf niet serieus neemt, haar lichaam niet op waarde schat en ziet als een tempel waar ze in woont, een man laat binnenstormen zonder respect en eerbied, daar wil ik graag een kop koffie meedrinken om haar wakker te schudden. Om haar te vertellen dat niemand de autoriteit heeft om haar te beoordelen.

Mijn vrijer heb ik de deur gewezen. Hem wil ik alleen nog dit zeggen; ‘Het is niet jouw schuld dat je de huidige beeldcultuur hebt geïnternaliseerd, eigen hebt gemaakt en daardoor zelf een pion bent geworden in het doolhof van materialisme, de motor van het kapitalisme. Want nee dit is niet ‘eerlijk zijn’. Dit is het objectificeren en meten van mijn lichaam aan jouw lusten en verlangens. En ook al heb je deze mening, je hebt geen recht van spreken wanneer het aankomt op wat perfect aan mij is, en wat niet. Dus nee, het is niet gerechtvaardigd en nee, het is niet oké.

Lekkere boze feminist!

Nu ik dit schrijf ben ik bang dat ik als een kwade feminist overkom en mensen afschrik. Maar weet je wat, dat kan me niet schelen. Want ik denk dat veel vrouwen, en ook mannen, dit zullen herkennen. Overigens, ik denk dat vrouwen hier meer last van hebben omdat wij al eeuwen worden verbeeld als schoonheids- en lustobject in kunst, porno en het alledaagse leven. Daarbij is de status van man/vrouw historisch gezien zeer verschillend. Zo heeft de man altijd economische waarde gehad in het huwelijk en voor de gehele maatschappij. Hieraan ontleende de man zijn status, identiteit en zelfvertrouwen. De vrouw daarentegen ontleende haar status en eigenwaarde veleer aan haar voorkomen, haar uiterlijk, haar smetteloze kwaliteiten als moeder en echtgenote.

Maar even voor de goede orde; het laatste wat ik wil is een tweedeling maken in man-vrouw, als onderdrukker en slachtoffer want zo is het niet. Ten eerste is er een scala aan gender uitingen en rollen tussen man-vrouw. Ten tweede is onderdrukker evengoed slachtoffer en andersom.

Want dit is niet een individueel probleem, dit is een maatschappelijk probleem. Toen ik dit hele fiasco aan verschillende mensen vertelde was ik verbaasd om te horen hoeveel mensen soortgelijke ervaringen hebben meegemaakt en daarom schrijf ik deze blog, niet uit wrok maar uit een noodzaak die ik voel.

Want ik denk dat deze manier van naar mensen te kijken giftig is. Het is een vruchtbare grond voor ziekten en waanbeelden. Ze verwijderen ons van onszelf, ons eigen lichaam en van elkaar wanneer we beoordelen, jureren en vergelijken. Wij zijn de enigen die dit kunnen veranderen, door dit niet te accepteren, grenzen te stellen en de moed te vergaren om onszelf en elkaar hierop aan te spreken.

Dus bij deze.

Froukje.

 


Illustratie Victor Meijer

Froukje van der Velde
Froukje studeerde Culturele Antropologie aan de UvA en minor Gender & Sexuality Studies aan San Francisco State University. Zij groeide op met een fascinatie hoe mensen uiting geven aan hun gender identiteit en seksualiteit. Op jonge leeftijd doken allerlei vragen op; waarom kun je slechts of een jongen of een meisje zijn? Waarom kan ik niet de kleren van mijn broer aan? Hoezo mag ik mijn hand niet op mijn vagina houden, maar wel op de rest van mijn lichaam?! Zij merkte dat er zoveel taboes, gedragscodes en geheimzinnigheid omtrent seksualiteit en liefde zijn. ‘Onze hele samenleving, psyche en cultuur is verweven met ons geloof en waarden wat betreft seksualiteit, gender en sekse. Ik geloof dat hier meer aandacht, plezier, educatie en verwondering aan besteed mag worden! Zo geloof ik niet in de zwart/wit scheiding tussen vrouw en man, of hetero en homo. Naar mijn mening kan dit allemaal met een korreltje zout genomen worden, zijn er veel meer grijsgebieden. Niets is vaststaand, zowel gevoelens als je identiteit veranderen continu. De mens is een wonderlijk wezen wat zich al miljoenen jaren heeft aangepast tot waar we nu zijn. Dit vergt een behoorlijke dosis van creativiteit. Onze nieuwsgierigheid, speelsheid en vermogen om te ontdekken is wat de wereld zo spannend en levendig maakt. Seksualiteit is hier een prachtig speelveld voor waar we kunnen ontmoeten, vallen, opspringen en onszelf en anderen leren kennen op een diepere laag met overgave en passie!’ Sinds 2014 is ze afgestudeerd en schrijft zij voor Mail & Female. Daarnaast brengt zij haar boodschap over door muziek, met haar band Flecha Moon & The Confused.

Comment Section

4 reacties op “Hap, slik, doei.


Door Irma Peelen op 9 juni 2016

Lekker stuk! Dit riep ik, en vele anderen met mij, 30 jaar geleden ook al. Jet blijft knokken, forza menina! Embraco e beijinhos, Irma


Door Froukje op 13 juni 2016

Interessant! Zie je wel verandering? Of is de beeldcultuur en schoonheidsstandaard denk je radicaler geworden?


Door Bartjan op 9 juni 2016

Gek ook, hoe vaak als ik negatief over mezelf denk (qua uiterlijk), het komt omdat ik mezelf vergelijk met een dude op een poster, of, nog vaker voorkomend en veel erger: me voorstel hoe ánderen misschien negatief over m’n lijf oordelen omdat het niet voldoet aan de Calvin Klein Boxershort Reclame Schoonheidsnorm. En dan, dat voorgestelde negatieve oordeel van anderen, dat heb ik dan vervolgens over mezelf. Dus ik stel me voor wat anderen zich voorstellen en beoordeel mezelf op die manier.

Hoe lekker is het vervolgens om me af te vragen wat ík vind. Wat vind ik nou van m’n lijf? Hoe geweldig is het dat ik ermee kan wat ik kan? En: waarom zou ik het vergelijken? Elke cel van m’n lijf heeft bijgedragen aan wie ik ben. Ik ben niet heel gespierd – niet zo testosteronnerig – en dat is awesome, want daardoor kan ik geweldig communiceren met vrouwen en met iedereen opschieten. Alles draagt bij aan wie ik ben – en met wie ik ben ben ik blij, want.. ik ben. Vergelijken is belachelijk, want ik wil niet van leven ruilen, niet van hoofd ruilen, dus waarom zou ik van lijf willen ruilen? Mijn lijf, mijn tempel – en mensen die geisoleerd een stukje van me veroordelen heb ik liever niet in m’n leven, en al helemaal niet in m’n bed.


Door Froukje op 13 juni 2016

Precies, je ziet jezelf ‘door de ogen van de ander’, of hoe je denkt dat anderen naar je zouden kijken. Mooi dat je dan ook weer het gesprek met jezelf aangaat en jezelf waardeert! Wat ik persoonlijk merk, is dat de ‘veroordeling’ van anderen, net zoals je dat naar jezelf doet, vaak vanzelf gaat. Het een onbewust proces is op een bepaalde manier en dat het geen ‘slechte’ of alleen maar oppervlakkige mensen zijn. We doen het ook bij onszelf! Het gesprek aangaan, zoals jij ook zegt, is denk ik de beste remedie 🙂

Plaats een reactie


*